Meridiaan van Parijs: dag 53
Het is droog! Eindelijk. De laaghangende bewolking/mist (die is er nog wel) zorgt voor een aangenaam wandelklimaat. Koel. Dat heb ik nodig om de 31 km naar Conques te overbruggen. Tot aan Cassanouize gaat alles volgens wens. Dan begint een nekspier op te spelen. Het is alsof elke spier/lichaamsdeel even een keer wat extra aandacht vraagt, en wil zeggen: ik heb het ook zwaar, let even op mij... Ben benieuwd wie/wat er morgen zo brutaal is. Een tweede lunch brengt me via de kronkelende D601 in het dal van de rivier de Lot, die door de aanhoudende regen van de afgelopen dagen veranderd is in een groot, bruin, allesverslindend monster. De (voetgangers)brug over en licht stijgen naar Conques. Ondanks de afstand, en ondanks de zon die zich na 4 dagen weer laat zien, gaan de kilometers redelijk soepel. Conques beschikt over een goed geequipeerde camping en een sprookjesachtig dorpshart. Mijn camera klikt alle kanten op tijdens een haastig half-uurtje sight-seeing. Want toerist ben ik ook nog, in mijn vrije tijd!
Conques is een halteplaats op de camino, de route naar Santiago de Compostella. Ik tref echter nauwelijks pelgrims aan. Die verblijven waarschijnlijk allemaal in een luxe herberg of in het klooster. De 'pelgrims zonder god' , zoals ik ben, staan op de camping. Zij moeten alle gewicht (inclusief tent, slaapzak, etc) zelf dragen, en kunnen tijdens hun tocht niet beschikken overhulp van boven...
Reacties
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}