Vooruit dan maar:proberen of m'n knie het houdt. Dus niet meteen de GR steil omhoog, maar voorzichtig aftasten over geleidelijk asfalt. Het gaat goed! Zo lang ik geconcentreerd binnen de 'envelope'blijf (om grote belasting te vermijden), is er niet zo veel aan de hand. Dan, na 2 uur, linksaf en afdalen over de GR83. Nu gaat het echt beginnen. Nog voorzichtiger, omzichtiger, nadenkend bij elke stap, maar ook het grillige karakter van de GR deert m'n knietje nauwelijks. Langzaam verplaatst mijn zorg zich van m'n knie naar de GR83; want wat gaat dat langzaam! 20 km staat er in het officiele routeboek, maar dat zijn dan wel erg lange kilometers. Gebruiken ze in dit gedeelte van de wereld wel de gestandaardiseerde meter? Na Lamenaras word ik bijna wanhopig: urenlang ploeter ik door een donker bos: waar blijft die col nou? Uiteindelijk komt ie toch en verheugd stap ik Spanje binnen (eindelijk verlost van die Franse toetsenborden...!) Alwaar de vertwijfeling opnieuw toeslaat: de routemarkering lijkt nergens op: alle kleuren door elkaar, waarbij bar weinig rood-wit. Ook de looptijden op de bordjes zijn onwaarschijnlijk optimistisch: een half uur voor de afdaling naar Beget? Ik doe er uiteindelijk 5 kwartier over. Dan neemt de dag een verrassende wending. Terwijl ik nog moppper over de onmogelijke afdaling naar Beget, verschijnt het dorpje in beeld. In de diepte,dat wel, dus zeker nog een half uur. Eenmaal gearriveerd, dient het volgende probleem zich aan, zo verwacht ik: want waar te overnachten? Er is geen camping, dus staat er een 'W' voor wildkamperen in het schema. Beget ziet ervan boven idyllisch middeleeuws uit, huizen van grove stenen, met mooie, bijna platte rode daken. Ik verwacht er niet veel van. Maar het eerste gebouw aan de linkerzijde is meteen vol in de roos. Het hostal El Forn heeft plaats genoeg, en halfpension voor een vooroorlogse prijs. De mevrouw, die mij ziet wankelen van vermoeidheid, ook zonder rugzak, toont me de kamer. Dacht ik de Middeleeuwen binnen te stappen, word ik opeens ondergedompeld in 21e eeuwse luxe. 'Gracias', mompel ik, mijn kennis van het Spaans tevoorschijn halend. Zo veel woordjes ken ik niet: si - no - hola - gracias. Net voor de avondmaaltijd, dus juist op tijd, schieten me nog 3 woorden te binnen: 'Cerveza, por favor!' Ook niet onbelangrijk.