Nog geen euforie aan het begin van de dag. Eerst maar weer afwachten hoe lang mijn knietje sputtert bij het opstarten. Heel even maar. Dan voegt hij zich bij de rest van mijn lichaam voor het grotere doel van de dag. De laatste dag. Ik doorkruis de voorsteden van Barcelona,slingerend onder diverse snelwegen door. De hitte slaat al weer vroeg toe: 30 graden. En dan, vanaf een heuveltop: de zee! Ditmaal zie ik 'm echt. Nog even 2 km afdalen, waar ik uiteindelijk (via een tunneltje onder de drukke boulevard) het strand bereik. Licht verbijsterd begeef ik mij tussen al die blote lichamen. Het enige wat mij interesseert op deze kale, drukkende vlakte is:schaduw! En natuurlijk de laatste lastige opgave: het vinden van het exacte punt waar de Meridiaan van Parijs de Middellandse Zee bereikt. Bij de voorbereiding heb ik vastgesteld dat de meridiaan in El Masnou bij de Passeig de la Reira op het strand uitkomt. Die afslag kan ik vinden, maar hoe ziet de meridiaanmarkering er uit? Gelukkig zie ik na een paar minuten ongemakkelijk turen een marmeren zuiltje op de strandweg. Dat moet mijn eindpunt zijn! Onmiddellijk is duidelijk dat dit mijn doel is, want er loopt een lijn van tegels door het zand: hier eindigt de meridiaan in zee. Op het zuiltje staat een Spaanse tekst die verwijst naar de 'groene meridiaan', en de afstand die in de 18e eeuw gemeten is tussen Duinkerken en dit Catalaanse strand, ter vaststelling van de eenheidsmeter. Fantastisch! In een zin wordt het thema van mijn tocht benoemd, met alle bepalende elementen. Duinkerken, Parijs, het strand van El Masnou, de vaststelling van de meter. Ik omarm het zuiltje en geef het een stevige knuffel. Dan volgt het afsluitende ritueel: over de rotsen naar het strand voor de laatste passen de zee in. Onder het toezicht van verbaasde, halfblote zonaanbidders, stap ik, bepakt met rugzak en al, met mijn bergschoenen het water van de Middellandse Zee in. Missie voltooid. Ik laat het warme zeewater rond mijn schoenen spoelen, en stel tevreden vast dat de klus geklaard is. Er ligt nu een doorlopende lijn van voetstappen van Duinkerken naar Barcelona. En een spoortje zweet er achteraan... Maar nog belangrijker: er loopt een lijn in mijn gedachten, van zee naar zee. Een lijn die ik nog vaak zal kunnen volgen, op zoek naar de waardevolle herinneringen, ergens tussen Noord en Zuid.