Opnieuw een 'a la carte' ontbijt. Spanje begint me al na 2 dagen te bevallen. Dat geldt dan voor de hostals en de gastvrijheid, niet voor de wandelpaden, en specifiek voor mijn kwelgeest, de GR83. Vandaag loopt de emmer van frustratie over, en kies ik voor het asfalt naar het strand. Direct na Can Xel begint de ellende van falende routemarkering opnieuw, maar nog heviger dan gisteren. Het kerkje van St. Miquel de Sacot weet ik nog te vinden, daarna wijzen alle GR-tekens een verkeerde kant op, hetgeen mij noodzaakt om op de hopeloos inadequate 1:40.000 kaart verder te navigeren. Daarbij voortdurend verder in de war gebracht door uit het niets opduikende wegwijzers, die elkaar voortdurend tegenspreken, of nieuwe dorpjes introduceren die met geen mogelijkheid om mijn kaart zijn terug te vinden. Tijd voor een onconventionele oplossing. Vanaf nu gaat het er niet langer om om de route ve volgen, of om het geplande eindpunt van de dag te bereiken, maar om uberhaupt in het goede dal te eindigen. Deze ruimere doelstelling geeft wat lucht. Afdalen in grofweg de goede richting is nu niet verkeerd meer, zodat de frequentie van de gvd's weer wat omlaag kan. Zo arriveer ik toch nog ontspannen in St. Feliu de Pallerols (inderdaad, niet in het routeplan...) waar ik meteen de route van morgen erbij pak. Tot m'n vreugde is er een alternatief voor de GR. Iets langer, maar zonder kans op de frustrerende dieptepunten van vandaag. Op deze manier komt het strand daadwerkelijk snel binnen handbereik. Nog 5 dagen, als ik de rustdag in Osor oversla. Daarover later meer. Nu eerst verder ont-frustreren met een biertje in het lange gras.