Meridiaan van Parijs: dag 85 (slot)

Nog geen euforie aan het begin van de dag. Eerst maar weer afwachten hoe lang mijn knietje sputtert bij het opstarten. Heel even maar. Dan voegt hij zich bij de rest van mijn lichaam voor het grotere doel van de dag. De laatste dag. Ik doorkruis de voorsteden van Barcelona,slingerend onder diverse snelwegen door. De hitte slaat al weer vroeg toe: 30 graden. En dan, vanaf een heuveltop: de zee! Ditmaal zie ik 'm echt. Nog even 2 km afdalen, waar ik uiteindelijk (via een tunneltje onder de drukke boulevard) het strand bereik. Licht verbijsterd begeef ik mij tussen al die blote lichamen. Het enige wat mij interesseert op deze kale, drukkende vlakte is:schaduw! En natuurlijk de laatste lastige opgave: het vinden van het exacte punt waar de Meridiaan van Parijs de Middellandse Zee bereikt. Bij de voorbereiding heb ik vastgesteld dat de meridiaan in El Masnou bij de Passeig de la Reira op het strand uitkomt. Die afslag kan ik vinden, maar hoe ziet de meridiaanmarkering er uit? Gelukkig zie ik na een paar minuten ongemakkelijk turen een marmeren zuiltje op de strandweg. Dat moet mijn eindpunt zijn! Onmiddellijk is duidelijk dat dit mijn doel is, want er loopt een lijn van tegels door het zand: hier eindigt de meridiaan in zee. Op het zuiltje staat een Spaanse tekst die verwijst naar de 'groene meridiaan', en de afstand die in de 18e eeuw gemeten is tussen Duinkerken en dit Catalaanse strand, ter vaststelling van de eenheidsmeter. Fantastisch! In een zin wordt het thema van mijn tocht benoemd, met alle bepalende elementen. Duinkerken, Parijs, het strand van El Masnou, de vaststelling van de meter. Ik omarm het zuiltje en geef het een stevige knuffel. Dan volgt het afsluitende ritueel: over de rotsen naar het strand voor de laatste passen de zee in. Onder het toezicht van verbaasde, halfblote zonaanbidders, stap ik, bepakt met rugzak en al, met mijn bergschoenen het water van de Middellandse Zee in. Missie voltooid. Ik laat het warme zeewater rond mijn schoenen spoelen, en stel tevreden vast dat de klus geklaard is. Er ligt nu een doorlopende lijn van voetstappen van Duinkerken naar Barcelona. En een spoortje zweet er achteraan... Maar nog belangrijker: er loopt een lijn in mijn gedachten, van zee naar zee. Een lijn die ik nog vaak zal kunnen volgen, op zoek naar de waardevolle herinneringen, ergens tussen Noord en Zuid.

Meridiaan van Parijs: dag 79

Opnieuw een 'a la carte' ontbijt. Spanje begint me al na 2 dagen te bevallen. Dat geldt dan voor de hostals en de gastvrijheid, niet voor de wandelpaden, en specifiek voor mijn kwelgeest, de GR83. Vandaag loopt de emmer van frustratie over, en kies ik voor het asfalt naar het strand. Direct na Can Xel begint de ellende van falende routemarkering opnieuw, maar nog heviger dan gisteren. Het kerkje van St. Miquel de Sacot weet ik nog te vinden, daarna wijzen alle GR-tekens een verkeerde kant op, hetgeen mij noodzaakt om op de hopeloos inadequate 1:40.000 kaart verder te navigeren. Daarbij voortdurend verder in de war gebracht door uit het niets opduikende wegwijzers, die elkaar voortdurend tegenspreken, of nieuwe dorpjes introduceren die met geen mogelijkheid om mijn kaart zijn terug te vinden. Tijd voor een onconventionele oplossing. Vanaf nu gaat het er niet langer om om de route ve volgen, of om het geplande eindpunt van de dag te bereiken, maar om uberhaupt in het goede dal te eindigen. Deze ruimere doelstelling geeft wat lucht. Afdalen in grofweg de goede richting is nu niet verkeerd meer, zodat de frequentie van de gvd's weer wat omlaag kan. Zo arriveer ik toch nog ontspannen in St. Feliu de Pallerols (inderdaad, niet in het routeplan...) waar ik meteen de route van morgen erbij pak. Tot m'n vreugde is er een alternatief voor de GR. Iets langer, maar zonder kans op de frustrerende dieptepunten van vandaag. Op deze manier komt het strand daadwerkelijk snel binnen handbereik. Nog 5 dagen, als ik de rustdag in Osor oversla. Daarover later meer. Nu eerst verder ont-frustreren met een biertje in het lange gras.

Meridiaan van Parijs: dag 77

Vooruit dan maar:proberen of m'n knie het houdt. Dus niet meteen de GR steil omhoog, maar voorzichtig aftasten over geleidelijk asfalt. Het gaat goed! Zo lang ik geconcentreerd binnen de 'envelope'blijf (om grote belasting te vermijden), is er niet zo veel aan de hand. Dan, na 2 uur, linksaf en afdalen over de GR83. Nu gaat het echt beginnen. Nog voorzichtiger, omzichtiger, nadenkend bij elke stap, maar ook het grillige karakter van de GR deert m'n knietje nauwelijks. Langzaam verplaatst mijn zorg zich van m'n knie naar de GR83; want wat gaat dat langzaam! 20 km staat er in het officiele routeboek, maar dat zijn dan wel erg lange kilometers. Gebruiken ze in dit gedeelte van de wereld wel de gestandaardiseerde meter? Na Lamenaras word ik bijna wanhopig: urenlang ploeter ik door een donker bos: waar blijft die col nou? Uiteindelijk komt ie toch en verheugd stap ik Spanje binnen (eindelijk verlost van die Franse toetsenborden...!) Alwaar de vertwijfeling opnieuw toeslaat: de routemarkering lijkt nergens op: alle kleuren door elkaar, waarbij bar weinig rood-wit. Ook de looptijden op de bordjes zijn onwaarschijnlijk optimistisch: een half uur voor de afdaling naar Beget? Ik doe er uiteindelijk 5 kwartier over. Dan neemt de dag een verrassende wending. Terwijl ik nog moppper over de onmogelijke afdaling naar Beget, verschijnt het dorpje in beeld. In de diepte,dat wel, dus zeker nog een half uur. Eenmaal gearriveerd, dient het volgende probleem zich aan, zo verwacht ik: want waar te overnachten? Er is geen camping, dus staat er een 'W' voor wildkamperen in het schema. Beget ziet ervan boven idyllisch middeleeuws uit, huizen van grove stenen, met mooie, bijna platte rode daken. Ik verwacht er niet veel van. Maar het eerste gebouw aan de linkerzijde is meteen vol in de roos. Het hostal El Forn heeft plaats genoeg, en halfpension voor een vooroorlogse prijs. De mevrouw, die mij ziet wankelen van vermoeidheid, ook zonder rugzak, toont me de kamer. Dacht ik de Middeleeuwen binnen te stappen, word ik opeens ondergedompeld in 21e eeuwse luxe. 'Gracias', mompel ik, mijn kennis van het Spaans tevoorschijn halend. Zo veel woordjes ken ik niet: si - no - hola - gracias. Net voor de avondmaaltijd, dus juist op tijd, schieten me nog 3 woorden te binnen: 'Cerveza, por favor!' Ook niet onbelangrijk.

Meridiaan van Parijs: dag 75

Na een eenvoudig ontbijt (met de beste koffie in 2 maanden) om 8 uur 's ochtends, (mijn hutgenoten zaten al om 7 uur aan tafel...) op pad voor de klim naar 2300 meter. Eerst over een grintpad, dan een stukje door de hei, naar de Collade de Roquette, met een mooi panorama over de westelijker gelegen Pyreneeen (met een stralend blauwe hemel is het zicht zeker 30-40 km). Dan licht stijgen naar de col bij Pla Guillem, waar opeens de zuidoostelijke uitlopers van de Pyreneeen als een golvende zee in beeld komen. Wonderbaarlijk mooi! De echte zee (de Middellandse) ligt nog in een verre waas verborgen. Dan op gemzenjacht. Ik zie in de verte een clubje het pad oversteken, waarna mijn aandacht getrokken wordt door één niet zo schuw exemplaar. Tot ca 20 meter kan ik 'm naderen, voordat ook hij eieren voor z'n geld kiest, en wegspringt over de rotsen.Een mooi moment. Dan afdalen over de route forestière (pad door het bos), die veel langer en pijnlijker is dan gedacht. Maar de rekensom, realiseer ik me nu, is eenvoudig. Prats ligt op 750 meter, dus dat betekent gewoon bijna 1600 meter dalen. En daar kom je nu pas achter? Sukkel! Mijn knieen zijn duidelijk niet gecharmeerd van deze consequentie van ondoordachte planning. Prats de Mollo haal ik op m'n tandvlees. Gelukkig hoef ik niet lang te zoeken naar het perfecte hotel, in het hart van de oude burchtstad, met balkon, en uitzicht over het plein. Morgen opnieuw een rustdag. Niets is meer bestand tegen die verleiding.

Meridiaan van Parijs: dag 74

In plaats van een superzware dag dus een relatief eenvoudige 'halve rustdag'. De klim naar de refuge is wel aanzienlijk (900 m), maar de (horizontale) afstand gering, ongeveer 8 km. Dus ontspannen op weg over het pad langs het parc animalier (de dierentuin) naar de eerste mijlpaal, de Col de Jou (1125 m), waar ik een lange pauze houd. Dan de GR10 omhoog, opnieuw verbazingwekkend eenvoudig. Heel soms wat pittig stijgen, maar vaak afgewisseld met bijna vlakke gedeelten langs levada-achtige irrigatiekanaaltjes in het bos. Heel idyllisch! Na de (mislukte) vlinderjacht bij de Col du Cheval Mort het laatste eindje omhoog naar de Refuge de Mariailles. Ik bevind me nu echt in het hooggebergte, maar nog wel beneden de boomgrens. De gardien arriveert pas na drieen, dus dood ik de tijd met een kommetje tomatensoep (het voordeel van de kampeerder: altijd de keuken bij je). Dan mogen we naar binnen, en krijgen we uitgebreid instructies over de do's en de don'ts in de hut. Schoenen uit, sloffen aan, rugzak achterlaten, niet eten in de slaapzaal. Ik durf me nauwelijks nog te bewegen, bang dat ik een regel overtreed. De hut vult zich langzaam gedurende de middag (nu 5 wandelaars). We wachten geduldig tot de geluiden in de keuken zijn omgezet in een smakelijk repas de soir.

Meridiaan van Parijs: dag 73

De afstand (17 km) stelt niets voor, zelfs het hoogteverschil (500 m) boezemt geen angst in, dus tijd voor bespiegelingen. Voortgezette bespiegelingen, over de route naar Prats-de-Mollo. De klim van 800 naar 2300 meter zit als een grote kiezel in m'n schoen, en zolang ik m'n schoenen aanhoud, dat wil zeggen: vasthoud aan het routeplan, blijft ie daar zitten. Dus besluit ik tot de 'nucleaire optie': het inleveren van een rustdag. Opeens valt alles op z'n plaats. De klim in tweeen: eerst naar de Refuge de Mariailles (een berghut op 1700 m), de volgende dag naar de pas (op 2300 m), dan afdalen naar Prats-de-Mollo.

In Casteil slaag ik erin telefonisch een plaats in de refuge te reserveren. Trots! Daarna een beetje thuiskomen op de Nederlandse camping. Een Volkskrant, voetbal op het grote scherm, gratis internet en vanavond aanschuiven bij het diner als onverwachte dertiende gast. Dat maal komt dan bovenop de varkenslapjes in mosterdsaus die ik al als Franse lunch verorberd heb.

Inderdaad, zo valt alles op z'n plaats. Even gas terugnemen om de situatie opnieuw in te schatten. Of zoals de Fransen zeggen (als ze niet aan het lunchen of dineren zijn): retirer pour mieux sauter!

Meridiaan van Parijs: dag 72

Ik lees vandaag in mijn Franse horoscoop (Vierge):

TRAVAIL: Vous en avez marre de faire toujours la meme chose à longueur de journée. Vous pensez sérieusement à changer d'activité. SANTé: Ménagez votre dos.

Vermoedelijk slaat dit niet op de rustdag vandaag. Daarvan kan ik er niet genoeg hebben. En daarbij: ik heb last van m'n knie, en niet van m'n rug. Dus vermoedelijk slaat het helemaal nergens op. Nee,geef me dan maar de voorspellingen van de Beurzenmeisjes. Praktisch en concreet.Zoals gebruikelijk tijdens rustdagen sla ik te veel (lekkere) etenswaren in (koekjes, chips, yoghurt), zodat ik de rest van de dag hard moet werken om het allemaal op te krijgen. Meenemen is geen optie meer, want morgen begint het serieuze klimwerk, dus het liefst met zo min mogelijk bagage (gewicht). Eerst naar Casteil op 800 meter (dat gaat nog), maar overmorgen de pas naar Prats de Mollo (2300 meter). Het is nu nog niet duidelijk hoe ik dat ga klaarspelen. 'Een kwestie van ijverig zijn' (mijn motto tot nu toe bij zware/saaie stukken) is nu niet meer voldoende. Hmmm... het lijkt wel of ik een nieuwe invulling geef aan het begrip 'hoogtevrees'...

Meridiaan van Parijs: dag 71

Enigszins bezorgd aan de dag begonnen door een (opnieuw) pijnlijke linkerknie. Gek genoeg ging die gisteravond pas opspelen, tijdens het traplopen in de auberge. Het bekende recept (sinds Schotland 2000) toegepast: kleine stapjes en netjes afwikkelen. De dag begint met een geleidelijke klim naar 990 meter, dus die kleine stapjes gaan vanzelf. Het is kilometerpaaltjes tellen langs de D619, met toch een paar leuke attracties, een heuse dolmen (een Frans hunebed) en een curieus gevormd rotsblok. Dan de pas Roque Jalère met het uitzicht op de Prades en de Pic de Canigou (2750 m de hoogste top in de omtrek) dat de rest van de dag zal bepalen. Een beetje wazig, maar adembenemend. De top van de Canigou is wolkenvrij en een voortdurende aandachttrekker. Gelukkig moet ik er langs, en niet er over. M'n knie houdt zich goed, hoewel de lichte pijntjes terugkeren bij de afdaling. Waarschijnlijk is dat de oorzaak: gisteren te enthousiast afgedaald. Maar wat wil je: Sournia! Met al zijn verlokkingen... Nu lig ik in m'n tent in Prades te luisteren naar het EK (radio) en de regen. Morgen op zoek naar rust en en een weerbericht. Alleen onder de beste condities kan ik een poging wagen Spanje te bereiken.