Ik schreef het een paar dagen geleden al, maar vandaag ondervind ik het in nog heviger mate: het landschap werkt me tegen. Vooral de noord-zuid reiziger heeft hier niets te zoeken. Alle dalen liggen oost-west; de enige manier om voortgang richting het zuiden te boeken, zijn de loodzware cols van het ene naar het andere dal. Eenmaal over de col dwaalt de weg weer in westelijke of oostelijke richting. Ik word er stapelgek van. Vandaag improviserend naar Caudies, een niet geplande etappeplaats. In het dal van Bugarach vind ik nog een paar Meridiaanzuiltjes (eentje lijkt wel handwerk van een lokale enthousiasteling!), de laatste markering na de Col de St. Louis is ontvreemd. Vanaf nu geen markeringen meer, want ik blijf tot aan Barcelona (ver) ten oosten van de Meridiaan. Alles is dicht in Caudies: de winkel, de VVV, de camping (uiteraard),zelfs de spoorbomen zijn dicht... Dus maar weer verder. Ook de reserve-camping bij Castel-Fizel is 'fermé', ondanks de 3 km die ik er tevergeefs naar toe loop. Dus maar weer zo'n vermaledijde pasweg op, naar de sympathiek aangekondigde 'camping de randonneurs'. Ik dank de gardien (beheerder) tot driemaal toe, dat hij wel 'open for business' is. Op z'n Frans klinkt dat als: Merci. Merci. Merci encore.
Vandaag rustdag in Carcassonne. Op minder dan 3 weken van Barcelona. Ongelooflijk hoe snel de tijd (en de kilometers) zijn gegaan. Maar let op: het venijn zit zoals gebruikelijk in de staart. Vandaag vanaf de burcht van Carcassonne voor het eerst een blik op de Pyreneen geworpen, nog zo'n 50 kilometer naar het zuiden. De bergen zien er indrukwekkend uit, maar niet zo alarmerend besneeuwd als het Massif Central een aantal weken geleden.
De komende dagen eerst door het lagere gebergte richting Prades, aan de voet van de Pic du Canigou. Vanaf daar volgt de twee dagen lange klim naar het hoogste punt van mijn wandeling, de pasovergang naar Spanje. Spannend, maar ik zie het met vertrouwen tegemoet.
Ondanks de fijne schaal van de kaart (1:25000) slaag ik er niet in een aantrekkelijke route naar het zuiden te vinden. Dus leg ik mij neer bij weer een saaie ochtend over de D101. In dat opzicht valt Frankrijk (in vergelijking met Engeland) tegen. Er is te weinig gelegenheid om buiten de GRs al wandelend een route te improviseren. Gelukkig is er altijd nog het Franse erfgoed dat de dag kan redden. Zeker in de omgeving van Carcassonne! Allereerst dient zich het Canal du Midi aan ( het kanaal verbindt in het zuiden van Frankrijk de Middellandse Zee met de Atlantische Oceaan), meteen met het fraaie sluizencomplex van Le Fresquel. Een fraai staaltje 17e eeuwse ingenieurskunst. Over het jaagpad meander ik Carcassonne binnen. Nog net zo fraai als 4 jaar geleden, toen ik de stad op een verkenningstocht voor het eerst bezocht. Na de boodschappen bij de G20 supermarché (nog altijd de enige supermarkt in Frankrijk met het juiste model gastankje) de brug over de Aude over voor een eerste blik op de hoofdattractie van Carcassonne: la Cité, de middeleeuwse burcht/stad. Imponerend, een beetje kitsch (want niet helemaal authentiek) maar hoe dan ook onweerstaanbaar. Morgen maar weer eens van dichtbij inspecteren...
Veel staat er niet op het programma op deze rustdag. Allereerst naar het Office du Tourisme met de cruciale vraag: 'Savez-vous une place à Castres ou il y a une ordinateur publique avec accès a l'internet?' Tot mijn verbazing krijg ik onmiddelmlijk een positief antwoord en een kringetje op mijn plattegrond rond het 'Loisir Centre'. Een meevaller! Maar wel pas open om 2uur 's middags. Dus nestel ik mij met een verse Figaro (een veel te rechtse krant, maar er is geen alternatief in de Presse-Tabac) in het park achter het museum. Een uurtje lezen, dan inkopen doen bij de Monoprix, lunchen in de hotelkamer, en voilà, het is al 2uur. Onderdeel van het Loisir Centre is een soort internetcafé waar je een uur lang gratis kunt surfen. Of amechtig dagboeknotities kunt overtypen. Ieder z'n ding. Dan op fotosafari om de fraaie handelshuizen langs de rivier vast te leggen, en de zoekopdracht naar de tegel met het Fermat-citaat voort te zetten (ik vond de verwijzing naar deze beroemde Franse wiskundige in een toeristisch foldertje over Castres). Ik vind de tegel met de beroemde laatste stelling van Fermat midden op het centrale plein. Een mooie variant op al die meridiaan-plaatjes. En gelukkig heel wat eenvoudiger te vinden. Hoe? Daar heb ik een perfecte methode voor gevonden, maar de marge hier is te klein om die te beschrijven.
Overvallen door route-twijfel. Na aanvankelijk besloten te hebben om een korte route naar Montredon te lopen, gisteravond het besluit herzien na op de kaart de GR (wandelroute) nog eens bekeken te hebben. Er zijn (toch) voldoende escape-routes mocht ik het spoor bijster raken. En daarbij: deze route voert langs het Retenue de Rassise en de spectaculaire kasteelruine. Eenmaal op pad blijkt het weer koel en bewolkt, zodat ook de camping aan de rivier de Agout weer in beeld komt (de oorspronkelijke bestemming volgens het routeplan). Langs de GR tref ik een wonderbaarlijk object aan: bij de brug bij La Mouline de Viguier staat een meridaan-zuiltje, en dat terwijl de Meridiaan zelf toch zeker een kilometer naar het westen ligt! Hoe is dit mogelijk? Het blijft een raadsel. Dan een onverwachte klim, doordat de GR is omgelegd op last van een 'propietaire privé'. De route gaat loodrecht de hemel in. Vloekend en tierend hijs ik mij de helling op. Ik sluit niet uit dat daarbij in de richting van de grootgrondbezitter termen gevallen zijn als 'vieze aso'. In dat geval: excuses... Een volgende klim, na de pauze, wordt mij te veel. Ik besluit toch om niet verder dan Montredon te lopen. Een logische etappeplaats, want gelegen op de Meridiaan. Mijn standvastigheid is er vandaag net zo aan toe als mijn hele gestel. Wankel dus. De hostelleriedu Parc en de (correcte) meridiaan-markering zijn zo gevonden in Montredon. Net als de weldadig rust.
Een vreemde dag. De afstand is 18 km, en valt in het niet bij de inspanningen van de afgelopen dagen. 18 km betekent in mijn huidige wandelvorm vierenhalf uur lopen (inclusief pauzes) zodat ik zelfs bij een laat vertrek (rond 10 uur) zeeen van tijd (over) heb. Ook het weer is afwijkend, geen zon, geen regen, maar bewolkt, koel. Dus ideaal om onderweg te zijn. De grootste hindernis is de oversteek van de N88. Er wordt een nieuw viaduct aangelegd, waardoor de D80 (mijn route) in z'n geheel verdwenen is. Ik balanceer en worstel mij over het bouwterrein, dat - achteraf gezien - natuurlijk verboden gebied is. Dat deert mij niet, ook niet met terugwerkende kracht. Afdalen naar de Viaur, pauze in de schadu van de brug, dan klimmen(toch weer lastig) naar het volgende plateau. Ik ben nu aangekomen in het departement Tarn. De camping is gemakkelijk te vinden, maar is natuurlijk verlaten en dicht. Nee, wacht... er komt toch iemand aangelopen, nadat ik op het raam getikt heb. De dochter des huizes vindt het best dat ik mijn tentje in de tuin parkeer, hoewel ze vanavond 'toute seule' is. Dan de leegte van een lange middag. Overpeinzingen. Zal ik de rustdag in Ambialet overslaan? Te veel rust zou mijn lichaam een verkeerd signaal geven. Ik moet de Pyreneeen nog over!
Belcastel is een klein pareltje, in meerdere opzichten. Het is een klein vestingstadje, vergelijkbaar met Conques, maar kleinschaliger, intiemer, en daarom te verkiezen. De camping ligt schaduwrijk in de bocht van de rivier de Aveyron, midden in het dorp. Nog een voordeel boven Conques: je hoeft geen steile trap op voor de mooiste plaatjes, maar je kunt vanaf de camping/het terras je ogen uit kijken. De oude pakezelbrug (5 bogen) is wel de mooiste tot nu toe. De camping en terras worden bestierd door de uiterst energieke Anna die voor elke gast/klant tijd vrijmaakt voor een praatje. Ze wijst me op de meridiaan-markering in het dorp (Belcastel ligt exact op de Meridiaan). Dus zo dadelijk opnieuw een speurtocht die lijkt opde puzzeltocht door Parijs: waar zijn de Meridiaan-plakken? Ik vind er uiteindelijk vier: één op de kademuur langs de rivier, twee in de straat en muur van het kasseienpad omhoog, en nog één bij het kasteel. Vier mooie uitroeptekentjes achter een mooie dag. En een herinnering dat vanaf nu de Meridiaan weer de centrale focus van mijn voettocht is: naar het zuiden!
Het is droog! Eindelijk. De laaghangende bewolking/mist (die is er nog wel) zorgt voor een aangenaam wandelklimaat. Koel. Dat heb ik nodig om de 31 km naar Conques te overbruggen. Tot aan Cassanouize gaat alles volgens wens. Dan begint een nekspier op te spelen. Het is alsof elke spier/lichaamsdeel even een keer wat extra aandacht vraagt, en wil zeggen: ik heb het ook zwaar, let even op mij... Ben benieuwd wie/wat er morgen zo brutaal is. Een tweede lunch brengt me via de kronkelende D601 in het dal van de rivier de Lot, die door de aanhoudende regen van de afgelopen dagen veranderd is in een groot, bruin, allesverslindend monster. De (voetgangers)brug over en licht stijgen naar Conques. Ondanks de afstand, en ondanks de zon die zich na 4 dagen weer laat zien, gaan de kilometers redelijk soepel. Conques beschikt over een goed geequipeerde camping en een sprookjesachtig dorpshart. Mijn camera klikt alle kanten op tijdens een haastig half-uurtje sight-seeing. Want toerist ben ik ook nog, in mijn vrije tijd!
Conques is een halteplaats op de camino, de route naar Santiago de Compostella. Ik tref echter nauwelijks pelgrims aan. Die verblijven waarschijnlijk allemaal in een luxe herberg of in het klooster. De 'pelgrims zonder god' , zoals ik ben, staan op de camping. Zij moeten alle gewicht (inclusief tent, slaapzak, etc) zelf dragen, en kunnen tijdens hun tocht niet beschikken overhulp van boven...
