Vandaag is alles weer anders. Het regent pijpestelen. Ik realiseer me nog maar eens hoeveel 'geluk' ik gisteren heb gehad. Of was het gewoon een kwestie van 'zorgvuldige planning'? Hoe dan ook, de regen houdt me niet tegen. Op het programma staat een saai traject, afdalen over de D17 naar Aurillac. De regen maakt het iets onaangenamer, maar niet veel. Dus op weg, met 24 extra suikerklontjes meegepikt van deontbijttafel (handig bij het kamperen). De D17 biedt inderdaad weinig afleiding, of het zouden de talloze paddelijkjes moeten zijn, uit gesmeerd over het asfalt. Bij nummer 28 houd ik maar op met tellen... Ook de woordspeling met 'platgetreden paden' is weinig verheffend. Dan Aurillac! Opnieuw een grote plaats, na Bourges, met alle noodzakelijke voorzieningen. Helaas, door de komende feestweek zijn alle hotels vanaf maandag volgeboekt. Agnes, de behulpzame receptioniste van het BestWestern Hotel speelt voor VVV en belt nog wat collega's af. Ze vindt er één (met beschikbare kamers), een paar km buiten de stad. Maar ik ben ondertussen al gevallen voor haar onverwachte hulpvaardigheid, en dus blijf ik deze nacht hier. Zodat ik morgen een extra (ongeplande) verplaatsing heb. Onhandig, maar niet meer dan dat. Als elk hotel een Agnes had, zou de wereld van de reiziger een paradijs op aarde zijn!
Een fantastische dag, die begint met een stralend blauwe hemel boven de bergen van de Cantal. Ik haast mij mijn tent uit om zo snel mogelijk op pad te gaan. Eindelijk lacht het geluk mij toe. Op de dag dat het weer per se goed moet zijn, word ik beloond met perfecte condities. Eerst een uurtje matig stijgen naar de Col de Serre (1364 m) dan rechtsaf de pasweg naar de Pas de Peyrol. De besneeuwde flanken van de Puy Mary zijn een magneet. Wat een prachtige berg! Ook deze col valt reuze mee, niet veel meer dan vals plat, zodat ik na drie uur op m'n gemak het hoogste punt bereik (1589 m) Het is er druk met auto's en motoren. Het uitzicht naar het noorden (Puy de Sancy) is bijna oneindig. Linksaf afdalen - en de rust weer opzoeken - over slingerende wegen naar het dal van Mandailles. Omdat m'n voeten en knieen ook vandaag al vroeg gaan protesteren, besluit ik om niet door te lopen naar Lascelle (volgens planning) maar nu het eerste het beste hébergement te 'nemen'. De juffrouw van de camping moet nog 'fermé' verkopen, maar de uitbaatster van Les Genets d'Or is reuzeblij met haar nieuwe gast in haar laatste vrije kamer. Op het tweepersoonsbed laat ik m'n knieen en voeten rusten, terwijl ik in gedachten nageniet van deze onvergetelijke topdag.
Een hete nacht? Nou nee. De beheerder heeft meer aandacht voor z'n paarden dan voor mij (gelukkig maar) en vannacht heeft het voor het eerst officieel gevroren. IJs op de tent, brokken ijs op de vijver in de tuin. De koude wordt vooral voor veroorzaakt door de hoogte (1000 m) en niet zo zeer door het slechte weer. Want ook vandaag schijnt de zon uitbundig, ondanks de soms felle koude wind. Eerst over de verharde weg naar Egliseneuve, waar ik door een winkelier wordt tegengehouden bij het betreden van zijn pand. 'Rugzak af' wijst hij arrogant. Dan maar een klant minder, meneer. En ik loop verontwaardigd weg. Hij weet zeker niet dat mijn rugzak en ik in de afgelopen 6 weken tot onafscheidelijke vrienden zijn geworden. Een eenheid die niet zomaar verstoord kan worden. Dan de GR4, een heerlijk wandelpad door groene weiden, bevolkt door enthousiast bellende koeien. Zo nu en dan wat benedengemiddeld speurwerk om de route te vinden, alvorens Condat binnen te lopen. Daar vertelt de juffrouw van de VVV het grote nieuws van de dag: de Pas de Peyrol is sinds vandaag open! Grote blijdschap overvalt me: de route is gered! En daarbij, ook de rustdag in Condat, die bij de alternatieve route zou zijn opgebruikt, valt mij zomaar terug in de schoot. Komt alles toch nog goed....
Vandaag houd ik mij voor dat 'het verlangen naar de zee' moet gaan groeien. En dan bedoel ik uiteraard de Middellandse Zee. Vanaf nu (net over de helft) mag ik gaan uitkijken naar de finish. Dat beeld moet me over de moeilijke momenten heen helpen die ongetwijfeld komen gaan. Eerst help ik mijzelf over het obstakel heen dat Puy de Sancy heet. OVer liever: erlangs. Ik kies een zigzaggende route ten westen van het massief om zo niet de onneembare col over te moeten. Een lange, onstuimige dag (veel wind) die me uiteindelijk in het dorpje Picherande brengt, waar volgens de kaart een camping zou moeten zijn. Bij het binnenlopen van het dorp zie ik het bordje en volg het naar het terrein, dat er alweer behoorlijk fermé uitziet. Maar nee, de beheerder - die mij als archetypisch homoseksueel voorkomt - ziet mij en vertelt dat de camping juist vandaag voor het eerst open is. Ja ja. Na de 2 paarden in de wei bewonderd te hebben, zet ik mijn tent neer op het gazon voor het huis van de beheerder. Een wonderlijke plaats. En opnieuw een wonderlijke uitdaging. De enige gast op een lege camping met eenhomoseksuele beheerder. Hoe zal dit aflopen?
Een rustdag? Dat had je gedacht. Op de camping van Mont Dore staat op maandagochtend om 9uur het gemotoriseerde grasmaaien op het programma. Lastig, dat ene kleine groene tentje op het grasveld. Weet je wat, daar maaien we mooi om heen. Kost maar 2 uur, misschien iets langer. Dus daar ligt het vooruitzicht op een ontspannen ochtend in duigen: uitslapen, ontbijten, krantje lezen, kopje koffie erbij. Vergeet het maar. Het verzoek om m'n tentje even te verplaatsen, beantwoord ik dan ook als een soort Charles de Gaulle, die z'n laatste restje onafhankelijkheid verdedigt: NON!
Ik vlucht naar de nabijgelegen supermarkt voorde wekelijkse boodschappen en vertrek daarna naar het met hotels volgebouwde centrum van Mont Dore voor de maandelijkse ICT-lunch. Op een zonnig terras slaag ik erin mij even los te maken van de zorgen van de dag en geniet een prettige omeltte au jambon met een glas rode wijn. Een Frans antwoord op Franse toestanden, zullen we maar zeggen. De rest van de dag is warm en zonder opwinding. Ik eet en drink veel om krachten te verzamelen voor de volgende opdracht: in 6 dagen Aurillac bereiken. Linksom of rechtsom. Over de pas, of erlangs...
Nathalie heeft moeite om haar hoofd erbij te houden, ondanks het feit dat ik haar enige gast ben. Het ontbijt arriveert in etappes, omdat ze eerst suiker, dan brood en dan nog eens de melk vergeet... Ik maal er niet om, zeker niet na de extra kan (lauwe) koffie. Het weer is alweer omgeslagen. Vandaag is het: zonnig en koud. Over de pasweg naar de Colde Guery, met een paar mooie rotspartijen. En dan, nu van dichtbij, de imponerende rotswand van de Puy de Sancy. Inderdaad, zoals gevreesd: dit is half mei nog geen wandelterrein. Afdalen naar Mont-Dore, en installeren op de camping. De Office de Tourisme bevestigt wat ik al zag aankomen: ook de Pas de Peyrol (op het programma over een paar dagen) is zeker tot dinsdag fermé (dicht). Dus ga ik aan de hand van een vers ingekochte kaart van de Auvergne puzzelen op het omleggen van mijn wandelroute. Kost een extra wandeldag, maar betekent wel een ijs- en sneeuwvrije doorgang naar het zuiden. Een een versnelde ontmoeting met mijn leidraad, de meridiaan. Die trekt toch harder dan gedacht.
Wat nu weer? Onweer, regen en mist bij het ontwaken. Het weer in Frankrijk moet zelfs de meteorologen tot wanhoop brengen. Gelukkig is het droog als ik rond 9.45 koerszet naar het westen, terug naar de meridiaan. Een mistige wandeling volgt, de puys blijven nog meer dan gisteren buiten het zicht. Pas vlak voor Pessade klaart het op en kan ik de hele reeks vulkaankegels naar het noorden zien liggen. Nog even de gite in Pessade vinden, dan zit de dag er al rond 14uur op. Zo gevonden (zo groot zijn die Franse dorpjes niet), maar terwijl ik even uithijg op het terrasje, draait een raam open en klinkt een stem: 'c'est complet'. Tja... de vrai randonneur wordt weggejaagd door een clubje feestgangers dat de gite voor het weekend heeft afgehuurd. Op de kaart zie ik op een uur afstand een andere gite. Daar maar heen dan. Het blijkt een schot in de roos. De gite de Servieres is gastvrij, aangeveegd en sfeervol. Wel ben ik (weer) de enige gast. De gastvrouw (Nathalie) is uitbundig en aardig, zelfs bereid een avondmaaltijd te bereiden op basis van de lunchkaart. Ik geniet de assiette de jambon en de crepe bretonne met een glas rode wijn en uitzicht over het dal. Pessade ben ik dan al lang vergeten.
Even een korte update bij het bereiken van de helft van mijn tocht.
Vandaag een warme, maar aangename dag. De route was relatief kort (18km) en het terrein vlak, zodat ik ontspannen naar het plaatsje Laschamps heb kunnen wandelen.
Prachtig stukje Frankrijk, in het gebied van de Puy de Dome, een gebied met oude vulkanen die als enorme groene kegels het landschap bepalen.
Aangekomen in Laschamps op zoek naar een overnachtingsplaats, een 'gite d'etape', een soort jeugdherberg. Met, zoals je gemerkt hebt, allerlei moderne voorzieningen zoals gratis internet voor de gasten.
Zo dadelijk om half acht het 'repas de soir' (de avondmaaltijd). Daar kijk ik naar uit, maar moet wel wennen aan het feit dat in dit land de pot niet al om half zes op tafel staat. Ik heb trek!
Ik ben inmiddels al heel wat kilootjes kwijtgeraakt (mijn broek blijft alleen op z'n plaats door de riem van m'n rugzak...) zodat ik elke kans aangrijp om mij met calorieen, vet en koolhydraten vol te proppen. Voorwaar, een 'ménu de randonneur'!
