Meridiaan van Parijs: dag 17

's Ochtends eerst maar boodschappen doen. Vanaf nu ben ik aangewezen op wat er in de Franse supermarkt te vinden is. Voldoende, want met een afgevinkt lijstje en een volle tas keer ik terug naar het hotel. Om 14uur sta ik voor het hek van l'Observatoire (de Parijse sterrenwacht waar ik een 'persoonlijke' afspraak heb weten te regelen), en word ontvangen door Mme Briot, een oudere dame, maar wel astrobioloog. Ik krijg een persoonlijke en enthousiaste rondleiding (gelukkig in het Engels) door het gebouw; Mijn gids praat ruim een uur over de geschiedenis van het Observatoire, de diverse directeuren sinds Cassini, toont me de zaal met portretten van oa Delambre en Méchain (de grondleggers van het metrische stelsel), laat me de Salle du Méridien zien (het heilige der heiligen voor een wandelaar op de Meridiaan) en sleept mij ten slotte door het enorme trappenhuis naar het dak, waar we in een hevige stortbui uitkijken over Parijs; een vraag over Christiaan Huygens is aanleiding voor een bezoek aan haar werkkamer, waar ze enkele boekjes uit een omvallende stapel weet te halen; Nog even langs Mme Lautier (mijn eerste contact bij de sterrenwacht) voor een bedankje. Dan sta ik uiterst voldaan weer buiten. Wat een uitzonderlijk voorrecht, en hoogtepunt om de geboorteplaats van de Meridiaan bezocht te hebben!

Bij deze ook een bedankje voor Cilou, die me met de Franse mailtjes aan de Sterrenwacht geholpen heeft!

Meridiaan van Parijs: dag 15

Dag in het teken van een blaar. Daar had ik na 2 weken niet meer op gerekend.... Gelukkig dempt de pijn na 10 minuten en kan ik met vertrouwen verder. Ten onrechte, want op de plek waar ik de D9 bij Baillet en France wil oversteken, stuit ik op een metershoge geluidswal: De D9 heeft zich inmiddels opgewerkt tot autosnelweg, en dat stelt de argeloze wandelaar (met verouderde kaarten) voor een probleem. Een vriendelijke meneer wijst mij de weg naar het eveneens nieuwe viaduct even verderop. Dan kan de tocht naar het zuiden verder. Een eindeloze tocht, eerst door de voorsteden van Parijs (dure villawijken), daarna de buitenwijken (banlieues). Het gaat er vooral om om de juiste afslag naar de Porte de Clignancourt niet te missen. De banlieues zijn niet heel erg eng of onheilspellend ( de route had ik via Google streetview verkend) toch loop ik zonder veel pauzes, en mijn waardevolle spullen onderin m'n rugzak verstopt, verder Parijs binnen. Na de eindeloze akkers en landerijen van de laatste weken een wonderlijke ervaring. Opeens sta ik in het hart van deze bruisende wereldstad. Alleen, mijn voeten weten dat niet, en dus zoek ik snel het hotel op om bij te komen van de uitputtende kilometers.

Meridiaan van Parijs: dag 10

Vandaag weer nieuwe uitdagingen! Het blijft koud weer. Vertrek in de regen vanuit Amiens. Het wordt een lange dag (+30km) dus al om half 9 vertrokken. De eerste paar uur door de berm of soms een fietspad, naar het zuiden. Afzien geblazen, zeker het stuk naar Estree sur Noye, waar ik om de paar minuten in de hopeloze berm moet stappen, om het verkeer te ontwijken. Dat lukte een martertje niet. Prachtig beestje, maar een kansloos slachtoffer van het snelverkeer. Langs een kaarsrechte oude weg verder. Even voor Breteuil in verwarring in een woud van windmolens. Het hotel in Breteuil is nog gesloten (te verwachten om 16uur) dus bel ik het nummer. De Franse meneer aan de andere kant wil, ondanks mijn reservering, niets van mij weten! Lichte paniek slaat toe. Dit is de enige overnachtingsmogelijkheid in de wijde omtrek. Op het moment dat hij wil ophangen, breng ik Jacques Brel in stelling: ne me quitte pas! ne me quitte pas! j'ai besoin de cette chambre! Na het voorlezen van de 'couriel' (email) gaat hem een lichtje branden; 'vous êtes Hollandais?' 'Oui!!' Dan valt alles op z'n plaats (alsof nederlanders op een andere reserveringslijst staan !?) en komt hij even later aangereden. Geen excuses, oid. Ben wel opgelucht. En bedank natuurlijk Jacques Brel....

Meridiaan van Parijs: dag 2

Stroef begin van de dag. Kleine pijntjes in heup en lies, die vertellen dat de inspanning vqn gisteren nog niet helemaal verwerkt is. Daarnaast de eerste paar km door de berm van de D916. Hopelijk kan ik de drukte rond Duinkerken snel achter me laten. Na een uurtje linksaf. Het rustige deel van de dag kan beginnen. Het is warm! Op de 'Steene Straete' aangesproken door een 'cycliste' op wie ik voor het eerst mijn Franse conversatie kan oefenen. (Hij meldt nu trots thuis te kunnen zeggen dat hij een 'Hollandais' ontmoet heeft opweg naar Barcelona) Twee uurtjes doorstappen, met Mont Cassel aan de zuidelijke horizon, een prachtig baken. Dan de D218 en 100 meter stijgen in de warme namiddag. De deur van het hotel is dicht, maar gelukkig komt Nathalie na een paar minuten aangereden. Voor het diner nog even een rondje door dit leuke 'berg'dorp. Een mooie 16e eeuwse molen en prachtig uitzicht. Vooral naar het zuiden natuurlijk.

Meridiaan van Parijs: dag 7

Al na een paar kilometer de rgenhoes te voorschijn. Voor het eerst ook overdqg regen. Gelukkig blijft het bij wat motregen. Dan opklqring: het eerste bord van de Meridienne Verte, sqmen met een serie aangeplante bomen. Amechtig in de weer in de berm, terwijl automobilisten verbaasd langsrijden. Zo heeft ieder zijn eigen obsessie. dan maar weer klimmen naar het volgende plqteau. Geen verrassing: eindeloos akkerland. Ik loop nu pal zuidwaarts, nagenoeg over de meridiaan? dus al snel de volgende markering. In een bosje vind ik een 'laantje' met meridiaanbomen. In Doullens krijg ik bij het Office de Tourisme bevestiging dat er inderdaad een cqmping in Authieule is. Na 3 km vals plat dus nu in Authieule, met warme douche, wcpapier in het toilet, en géén plaats naast het toiletgebouw. Vooruitgang!

EXCSUses voor het slechte typen, dit is een frans keyboard XX§§GDFG§DFGEg

Meridiaan van Parijs: dag 1

Vol goede moed en een erg zware rugzak vqn stqrt in het vlqqmse deel van Frankrijk. Het hotel bevindt zich in de rue de Leughenaer, en mijn route voert lqngs de rue de l'admiral DeRuyter. Al snel de eerste onzekerheid: wat betekent het bordje fermé dat aankondigt dat een van de sluizen richting het strqnd gesloten is? Dat mag niet waar zijn, ik moet het geografische beginpunt van mijn wandeling kunnen bereiken! Na een spannend uur, slingerend door het havengebied vqn Duinkerken, bereik ik l'ecluse Chqrles de Gaulle. Open! en ik haast mij naar het strand. Geen markering vqn de meridiaan te bekennen, dus loop ik 150 meter voorbij de sluis het strand op, richting de branding. Achteromkijkend zie ik dqt ,ijn voetstappen een lijn in het zand hebben gemaakt. Dat moet dus wel de Meridiaan vqn Parijs zijn. Foto vqn voeten in het zilte nat. Dqn omkeren en de neus zuidwaarts. Vanaf nu de enige juiste richting.

De Meridiaan van Parijs: start

Na maanden van voorbereiding is het dan nu zover: klaar voor vertrek!

Zojuist mijn rugzak ingepakt, en gewogen. 18 kg. Oei dat valt nog best tegen. Hopelijk schrikken mijn knieen er niet al te veel van. Gelukkig zijn de aanloop en de eerste dagen van mijn tocht relatief ontspannen.

Morgen (zaterdag 31 maart) vertrek ik met de trein naar Duinkerken. Overnachten in een hotel. Op zondag begint de tocht daadwerkelijk, op het Noordzeestrand van Duinkerken. Daar ligt het punt waar de Meridiaan van Parijs in zee eindigt, de plek dus die het beginpunt van mijn wandeling markeert.

Barcelona is nog ver. Pfff, zelfs Parijs is nog ver, zo'n 300 km. Maar dat is wel de focus van de eerste 2 weken. Ontspannen zoeken naar een goed wandelritme, om na ongeveer 15 dagen aan te komen in de Franse hoofdstad, de eerste belangrijke mijlpaal op mijn route.

De Meridiaan van Parijs: motto

In een antiquarisch reisgidsje van Baedeker (van de bekende rode boekjes)voor Zuidwest-Frankrijk trof ik het volgende gedichtje aan:

qui songe à voyager
doit soucis oublier
dès l'aube se lever
ne pas trop se charger
d'un pas égal marcher
et savoir écouter

Voor degenen die het Frans niet machtig zijn, vrij vertaald staat er:

wie droomt van verre reizen
moet zijn zorgen vergeten
bij het ochtendgloren opstaan
niet te veel spullen meenemen
met gelijke tredop pad gaan
en kunnenluisteren

Lijkt me een mooi motto voor elke wandeling, en dus ook voor de mijne!